کوتاه

مهربان و شیرین شده بود آن روزها با هم تاریخ می خواندیم ....چون دیگر درد و رنج روحی نداشت....شبها و قصه ها و گریه ها و دست های پدر ...نوازش صورتم و شانه کردن موهایم ....دست هایی که مدام در دستهایمان بود..تا پاسبانی شبانه روزی خانوادگی تا پدر شب را نفهمد ..... همیشه خانه روشن بود....تا دوستانی که همراه دردهایت می شوند... تا مرگ ناگهای نامزد دوستم و یار جوان و خوش اخلاق پدرم....تا سفری که عموی عزیزم خارج از همه محافظه کاریهای این روزها ترتیب داد تا پدر که دیگر توان راه رفتن نداشت را به اقلید ببریم و جاده زیبایی که پدر چشم به او انداخته بود ..عید نود و چهار خانه عمویم در اقلید مامنی بود برای روزهای پایانی زندگی پدرم.. پدربزرگم درست چند ماه بعد از سفر همیشگی پدر تاب چیدن عکسهای فرزندان و دامادش را تاقچه خانه نداشت و همراهشان شد..... بگذار همین پست باشد برای تلخی آن روزها...خوب شد بلاگفا آن روزها مشکلی برایش پیشامد و بخشی از اطلاعاتم پاک شد .بگذار خاطرات تلخ و شیرینش حتی برود از ذهنم یا نه یادم بماند!!!...خبر مرگ پدر را روز 18 فروردین 1394 و در یک تماس تلفنی به خود من اطلاع دادند...روزی که تنهای تنها بودم...